فقط تداعی آزاد...

این مطلبی که این دفه تصمیم گرفتم بنویسم رو خودم خیلی دوست دارم. از نوشته های مهدی شجاعی که به نظرم فوق العاده است. مطمئنم از خوندنش لذت می بری، برای اینکه حتما بارها و بارها برای توام پیش اومده که ، به جای اول کار، آخر می فهمی تنها کسی و که از اول داشتی و حواست بهش نبوده و تا آخرم فقط اونه که باهات می مونه نه آدمای بی معرفت این روزگار، همون خداییه که خیلی بیشتر از لیاقتت باهات مهربونه...کاش هیچ وقت یادمون نمی رفت که خدا خیلی بیشتر از آدمایی که فقط دل به ادعاهای دروغشون بستیم برامون دل می سوزونه و..."عاشقمونه". مگه نه!؟!؟!؟ ==>>

معنی این همه پیچیدگی های زندگی و نمی دونم؟ آسونا و سختا برای چی هستن؟ برای یکنواخت نبودن زندگی؟ پس این همه سکون و رکود وسط زندگی چی کار دارن؟ همیشه فکر می کنم حرف تازه نمی شه زد، آخه دیگه تازه ای نمونده، بعضی وقتا بوی کهنگی زندگی رو می شنوم. ولی همون لحظه بیشتر از هزار تا نگفتۀ نشنیدۀ تازه، یه جوری برای گفته شدن هجوم میارن که انگار ممکنه همیشه اونجا زندونی باشن...

راستی می دونستی هر چیزی که الآن با تو هست، ممکنه یه روز که تو هستی اون نباشه؟، یا تو نباشی و اون باشه؟، می تونی نبودن خودت و یا نبودن چیزایی که هستن و تصور کنی؟ اصلا بودن و می تونی معنی کنی؟ نبودن و چی؟ فکر می کنی سادست، می دونم.. ولی به خدا سخته، حتی فکر کردن بهش.

نمی دونم پر رنگها و کم رنگها کدومن!؟ چی میتونه بی صدا باشه؟ آخه یکی میگفت، ما سختا رو پر رنگ و با صدای بلند می خوایم در حالی که خوبا آسون و بی رنگ و بی صدان... اینا یعنی چی؟ چه فرقی با هم دارن؟ کی می دونه؟...

چقدر بر گردم و در باز مونده رو نگاه کنم و همیشه از خودم بپرسم نفر بعدی که از در میاد تو کیه؟ ولی هیچ وقت هیچ کدومشون و نشناسم، حتی بعد از سالها؟ چرا سالهای زنگیم ری کردن؟ مثل برنج، که مامان همیشه میگه هر چی بیشتر ری کنه بهتره. یعنی منم یه زندگیه خوب دارم، با کیفیت مناسب؟ ولی نمی دونم چرا دلم یه جوریه، انگار نمی دونه ری کردن چیز خوبیه، الکی شور می زنه...

بهم نگو "این مزخرفات تو، توی دکون هیچ عطاری پیدا نمیشه." اون وقت از تو هم دلخور میشم، دیگه با توام درد دل نمی کنم، می ذارم توام همیشه یه غریبه بیرون در بمونی. نمی خوام جای کف کفشای خیس و گلیت روی زندگیه پوسیدۀ، قدیمیه، با ارزشم بمونه. آخه براش خیلی زحمت کشیدم، خیلی چیزا رو به خاطرش از دست دادم، کلی از آرزوهام و به باد دادم تا حالا به اینجا رسوندمش. اصلا نمی دونم، شایدم فهمیدن این چیزا، برای تو که دغدغه های سخت داری آسونه، ولی درکشون برای من که سوالای آسون دارم، خب سخته. شایدم بر عکس. اصلا آسونا و سختا برای چی هستن؟ برای یکنواخت نبودن زندگی؟.........

TomTom Bi To