فقط تداعی آزاد...

باورم نمی شد... یه روزی بیاد که نداشته باشم حوصلۀ نوشتن، اونم تو وبلاگی که ساختمش برای حرفای دلم. اونم حرفای با ربط و بی ربطم و حرفای شاد و غمگینم و حرفای به جا و بی جام و تو دلش نگه داشت و هر دفعه یه طوری با اون همه نظر و حرف و جمله کمکم می کرد. اگرم نمی تونست کمک کنه حد اقل چیزی نمی گفت که مثل نمک روی زخم، داغ دلم و تاره کنه.

باورم نمی شد... با داشتن این وبلاگ بتونم این همه دوست مختلف پیدا کنم که از حرف زدن باهاشون حتی برای مدت کوتاه احساس خوب داشته باشم و اینطوری کلی از تنهایی در بیام.

باورم نمی شد... با این همه ولی خیلی وقتا نتونستم بدیای دور و برم و کمرنگ ببینم و همین باعث می شد تحملم کم شه و از خیلی چیزا فاصله بگیرم. نبودنای طولانیم هم خیلی وقتا برای همین کرختی و بی حسی بود.

باورم نمی شد... که این زمان به این زودیا بگذره. حالا هر موقع به یک سال و نیم پیش نگاه می کنم می بینم همه چیز خیلی سریع تر و آسون تر و بهتر از چیزی که فکرش و می کردم گذشت، با همۀ روزای سخت و آسونش...

بی خیال نوشتن شده بودم، خیلی وقت بود، حدود 5 یا 6 ماه....

از آخرین پستی که گذاشتم به خودم گفتم از امروز یا نمی نویسم، یا وقتی می نویسم که حس متن ها با پست های قبل متفاوت باشه...

الآن خودم و احساسم فرق کردیم، خیلی چیزا هم مجبورم کرد که دوباره بیام و یه دستی به وبلاگ تنها و خاک گرفتم بزنم و سر و سامونش بدم. از این پست به بعد همۀ سعیم اینه که متفاوت بنویسم.

هر چیزی و که بخوای حتما داریش و می تونی انجامش بدی...

می خوام مثل زندگیم که هر روزش نو تر از قبله و مدام داره تغییر می کنه، نوشته هام هم متفاوت بشن و نو بشن...

خودم و باور دارم، اراده می کنم و حتما می تونم...

پس تا بعدی خیلی زود و متفاوت.....